Angela Stachowa (roź. Měrćinkowa, 16. awgusta 1948 w Praze) jo serbska spisowaśelka a politikaŕka.

Wóno jo se naroźiła w Praze ako źowka wucabnika a spisowaśela Jurija Měrćinka. W lětach 1955-1963 jo chójźiła do zakładneje šule, pón na wušu šulu w Małym Wjelkowje (matura). Potom jo studěrowała na Techniskej uniwersiśe w Drježdźanach.

W 1975 jo Angela Stachowa dostała myto Domowiny za wuměłski dorost.

PublikacijeWobdźěłać

ProzaWobdźěłać

  • 1968: Powědki wo nas (sobuawtorka)
  • 1972: Nowe powědki wo nas (sobuawtorka)
  • 1974: Halo Kazek (wulicowańka)
  • 1976: Pohladnjenja (sobuawtorka)
  • 1978: Sobotu wječor doma (wulicowańka)
  • 1981: Annalinda a wohnjowy mužik (knigły za źiśi)
  • 1983: Vineta (druge wudaśe: 2002, tśeśe: 2017)
  • 1983: Dźěćo a hadźacy kral (knigły za źiśi)
  • 1984: Nahła zyma (wulicowańka)
  • 1996: Słónčna róža Marhata
  • 1997: Lilow a knjez Handrik
  • 2000: Jank ze žołtym kłobukom

W pśełožku do dolnoserbšćinyWobdźěłać

  • 1978: Pruwowanje (wulicowańko), w: Mrokawa běłych pjerkow. Zběrka wulicowańkow, z górnoserbšćiny pśestajił Erwin Hanuš
  • 2020: Slědne dny Strowja (orig. Vineta), z górnoserbšćiny pśestajił Hartmut S. Leipner

ŽrědłaWobdźěłać

  • Hubert Žur, Komuž muza pjero wodźi, LND, Budyšyn 1977, b. 252-255.
  • Helmut Kaltšmit, Leksikon awtorow serbskich knihow 1945-1978, Budyšyn 1979, b. 111.

WótkazeWobdźěłać